maandag 16 oktober 2017

Kwestbaar, maar steeds krachtiger opwaarts

Een bewogen jaar...
Een jaar met ups en downs...

Een jaar (en een week) geleden schreef ik mijn laatste blogpost. Het lijkt een eeuwigheid terug en eigenlijk is het dat ook. Dat de tijd snel gaat hoef ik waarschijnlijk niemand te vertellen, maar om het cliché toch nog even te gebruiken; de tijd is voorbij gevlogen!

Zoals ik al samenvatte was het een bewogen jaar...Zo was daar bijvoorbeeld onze eerste tiener(dochter), nam onze jongste mop afscheid van de kleuters om als laatste telg naar de studiejaren te vertrekken en misschien nog wel het meest uitspringende was voor ons;
 

na 14 jaar gelukkig samenzijn, zouden we eindelijk op 20 mei in ons huwelijksbootje stappen! Een bijzondere dag, zeker als je bedenkt, dat wanneer ik hém niet ten huwelijk had gevraagd 1,5 jaar geleden, deze dag nooit had plaatsgevonden. Gelukkig durfde ik bij 12,5 jaar samenzijn de stap zelf te zetten en nog belangrijker, zei hij direct JA.


Het werd een dag zoals we wilden. Niet te groots, maar gezellig, gemoedelijk en vooral ontspannen. We trouwden in een sprookjesachtig trouwkasteeltje hier net over de grens, om vervolgens de rest van te feestdag door te brengen met familie en vrienden bij een zalige BBQ.

Het jaar kende ook downs...of eigenlijk 1 grote down....

Dat ik al jaren niet goed in mn vel zat, wist ik natuurlijk al lang. Ook de mensen rondom mij, als manlief en mijn naaste familie hadden dit helaas al waargenomen. Waar dit vandaan kwam? Geen idee. Het is een gevoel dat er eigenlijk al jaren geleden is ingeslopen en op sommige momenten ineens op kwam zetten. Een gevoel van ongenoegen, niet voldaan, nutteloos, niet meetellen, eenzaam...Dat dat natuurlijk niet 'hoort', zorgt voor het o zo grote taboe! Reacties als; "maar je hebt toch alles?? Waarom dan niet gelukkg voelen??" Tsja, als je dat toch eens wist...


Alsof je het voor je lol doet, je zo down voelen. Je weet zelf ook dondersgoed dat je niet mag klagen (want dat is hoe veel mensen het waarschijnlijk zien). Ik heb een schat van een man, 3 super (en gelukkig gezonde) kindjes, mooi huis, noem maar op....en toch... Ik prijs me enorm gezegend met wat ik heb en toch voel ik me niet gelukkig.... Het is niet uit te leggen, er is geen vinger op te leggen, het is er gewoon...En dus...praat je er niet over, krop je t op en ben je eigenlijk bezig met het te verergeren in plaats te verhelpen...


Eind vorig jaar was er een druppeltje dat me deed besluiten naar de huisarts te stappen. Een half uur zat ik binnen en gooide ik redelijk wat op tafel. Mijn regelmatige erge hoofdpijnen, mijn pijnlijke schouders (eveneens regelmatig) en vooral, mijn gemoedstoestanden. Ik kwam opgelucht buiten, schoot vol en had het gevoel een nieuwe start te krijgen. Het nummer van de kinesist werd direct gebeld, waar ik al snel terecht kon, de speciale hoofdpijnpilletjes werden gehaald en werkte zowaar (wat een zaligheid) en zorgden er voor dat ik daar rust in kreeg, dus nam af. Tot slot haalde ik bij de bibliotheek enkele boeken over mindfulness, zodat ik me daar eens in kon verdiepen.

Al snel bezorgde het me een opleving, voelde me als herboren, had mn gedachten lichter gekregen en dacht dat ik de wereld aankon. Kwam mooie spreuken tegen op internet, geloofde er in, maar moest het nog waarmaken natuurlijk. Dat dit zou gebeuren was ik van overtuigd. Daarnaast dacht ik nu toch echt eindelijk mijn pad 'gevonden' te hebben en impulsief als ik ben, schreef me in voor een thuiscursus (die nog altijd onaangebroken in de kast ligt)  en hield me bezig (lees; werd obessief) met pagina's die zich bezighielden met de opvang en hulp aan (roemeense) straathonden. Dat was mijn roeping, althans, dat dacht ik. Dieren waren mijn ding en zie die snoepies toch. Daar wilde ik iets aan doen en blij dat ik was dat ik toch eindelijk mijn bestemming in het leven had gevonden.

Het ging zelfs zo ver dat ik ook zo'n hond wilde redden. Hoe geweldig zou dat zijn, zo'n lieve roemeense straathond hier in ons gezinnetje...Weg uit de narigheid daar en eindelijk hond kunnen zijn. Weloverwogen besprak ik het met manlief en doordat ik zo gelukkig en zelfzeker leek, kon manlief niet anders dan instemmen. Zij lief was eindelijk happy, waarom zou hij roet in het eten willen gooien?


En toen.......werd er uitgekeken naar het moment dat onze roemeense dame naar het belgische land zou komen. Na het bekijken van menig foto en filmpje, was mijn oog gevallen op een knappe bruine harige jongedame. Bijna dezelfde hoogte als onze al aanwezige harige vriend hier thuis en bovenal, ze was al gesteriliseerd, dus dat zou goed moeten komen (onze andere hond is een niet geholpen reu). Geen problemen op de weg, dus...

Begin februari was het zover, de dag brak aan dat ze zou komen!! Vol opwinding ging ik haar halen en het eerste contact verliep eigenlijk boven verwachting. Tuurlijk, ze was schuchter, niks gewend, en bangig, maar ze reageerde vrij goed op onze hond en vond wel wat rust op zijn tijd.

Nou eind goed al goed, hoor ik u denken. Happy ending..


Niks is minder waar. Toen ze er net een week was bleek ze toch gewoon loops te worden....Wat ons een groot probleem bezorgde, aangezien ik een ongeholpen reu hier had zitten en deze twee dus absoluut niet samen mochten. De hele roze wolk knapte, viel uit elkaar, whatever...Wat moest ik aanvangen? Waarom?? Had ik wéér te impulsief gehandeld? Was het me nu echt niet gegund?? Vragen die me bezighielden en die me wederom een bevestiging gaven van het mislukkeling zijn. De periode van zeker DRIE (!!!) weken kwamen we door met hulp van mn ouders, het pension, afzien, veel tranen en vooral een hernieuwde dip....een nog diepere dip.

Tot overmaat van mijn ramp bleek ze ook onwijs veel te blaffen, in huis, tegen alles wat langskwam. Ze rende blaffend door het hele huis om vervolgens alle kozijnen kapot te springen en buiten was het rustig wandelen er niet meer bij. Het wandelen wat me normaal voldoening, rust en genot bracht buiten, zorgde nu voor veel stress, angst en onrust..... (* begrijp me niet verkeerd...het is niet dat dit abnormaal gedrag van een hond uit bijv. Roemenië is...het is volkomen normaal en dat had ik me van tevoren ook absoluut voorgehouden... Helaas bleek ik niet geschikt in mijn toestand, waarvan ik dacht dat ik het te boven was...)

Het was een ramp. Ik werd gek, echt gek. Mijn euforische gevoel, mijn opleving, er was niks meer van over. Elke dag werd een overleving...met hopelijk zo weinig mogelijk geblaf en lasten...Mijn toestand werd steeds zorgwekkender. Niet voor de buitenwereld, want op de vraag of het goed ging was het altijd volmondig ja en een lachend gezicht. Van binnen voelde ik me elke dag verder wegzakken, mn dalen werden dieper als ooit en mn gedachten?? Die begonnen me te beangstigen...
                                                                                                         
Tot er na een paar maanden eindelijk een kwartje bij me viel. Was dit wat ik wilde? Nee, want ik begon steeds minder licht in de tunnel te zien en de zekerheid van een lang leven werd aanzienlijk kleiner. Ik wilde een fijn leven, genieten van de dingen en bovenal; die gedachten weg!! Het telefoonnummer van de psycholoog, welke ik bij het huisartenbezoek had gekregen, moest nu echt gebruikt gaan worden. Dacht ik toen nog het eerst zelf te proberen, was dat nu toch echt de enige redding.


En dus....na evengoed nog wat uitstelgedrag, stuurde ik via de site een bericht met een beknopte beschrijving van mn situatie. De ernst werd direct door haar ingezien en al vrij snel werd ik gebeld voor een afspraak. Er werd zelfs een andere afspraak door haar verzet om mij maar z.s.m. in te kunnen plannen. En dat gebeurde....de afspraak stond.

Hoe bizar...stond ik zaterdag nog stralend in mijn trouwjurk te shinen aan het altaar, zat ik twee dagen later in tranen bij een psycholoog. Tranen van verdriet tijdens de onderwerpen die voorbij kwamen en acteraf ook vooral tranen van opluchting. Opluchting dat ik gegaan was. Opluchting dat sommige dingen bevestigd waren en vooral opluchting dat ik eindelijk mijn verhaal kwijt kon, gehoord werd, serieus genomen werd en bovenal, dat ik MEZELF kon zijn! Enige donkere kanttekening was dat ik dus inderdaad in een depressie zat.

De opluchting zorgde wel meteen voor een overtuigend gevoel bij mij. Ik wist natuurlijk al veel langer wat de juiste stap zou zijn voor dat moment, maar door het gesprek met haar had ik dat laatste duwtje gekregen. De volgende dag nam ik meteen daad bij woord en schreef een uitgebreide, eerlijke mail naar de bemiddelingspersoon. Ik stelde me onwijs kwetsbaar op en liet weten dat het voor iedereen het beste was dat er voor onze roemeense schone per direct een herplaatsing ingevoerd zou worden. Helaas belande de mail in de verkeerde postbak, wat er voor zorgde dat ik een week op antwoord moest wachten. Gelukkig lukte het me wel te genieten van onze huwelijksreis die die komende week nog in het verschiet lagen, maar eenmaal thuis brak ik. Wederom maakte ik contact en kreeg reactie. Eentje naar tevredenheid wat me veel rust af. Ze zouden gaan zoeken en als iemand me had gezegd dat ik binnen een week succes had gehad, had ik voor diegene voor gek verklaard. Niks is minder waar...Binnen twee dagen was het gelukt en ze zou de dag erna zelfs al opgehaald worden!!

Dan is er natuurlijk nog het puntje; kinderen. Ik had ze op vakantie al laten doorschemeren welk besluit mama had moeten nemen, met tranen in de ogen. De tranen werden erger, toen de kids in tranen uitbarsten toen ze hoorde dat hun vrolijke, lieve dame weg zou moeten. Mijn moederhart brak....Want deze reacties had ik verwacht en juist díe hadden er voor gezorgd dat ik er niet aan toe had willen geven....Hoe leg je kinderen uit dat hun mama geestelijk niet gezond is en dat dit voor nu echt de enige mogelijkheid is, wil ik weer beter worden.


We maakten de avond ervoor (de timing was niet heel ideaal, want het was de verjaardag van de oudste dochter) nog enkele fotos van hun, die ik de volgende dag als verrassing al had laten afdrukken en in lijstjes had gedaan. Zo hadden ze een aandenken.

Toen was daar de dag....10u zou het moment worden...en iets later was daar het nieuwe baasje. Een lieve vrouw die ik nog maar eens liet doorschemeren dat het echt nood was en ik voor mezelf moest kiezen. Alle begrip en ze keken uit naar haar komst. Ze ging naar een boerderij met nog twee hondenspeelkameraadjes, dus ook zij zou er alleen maar op vooruit gaan.

Een half uurtje later was het zover. Ik lijnde haar aan...gaf haar de papieren mee....zette haar in de achterbak...knuffelde haar enorm...met tranen in mn ogen...me schuldigvoelend...maar het was goed zo. Een laatste blik, zwaai en weg was ze....Met betraande ogen liep ik terug naar binnen...maar de enorme huilpartij, die ik verwacht had, bleef uit. Wat ik voelde? OPLUCHTING...VERLICHTING...er was rust...geen herrie meer....ontspannen wandelen...

Dat kon afgerond worden en nu zou ik eindelijk aan mezelf kunnen gaan denken...

De gesprekken bij de psycholoog volgden elkaar aardig op en bij de eerste kreeg ik al de bevestiging van het vermoeden wat ik zelf al had; ik bleek hooggevoelig (geen wonder dat het geblaf me gek maakte) en weinig eigenwaarde/zelfvertrouwen te hebben (geen wonder dat ik het weer als falen had gezien..mezelf een mislukking had gevoeld).

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het vanaf dat moment beter ging....de gesprekken zijn natuurlijk heftig en er moeten patronen doorbroken worden. Vooral vanwege beiden constateringen leefde ik al jaren zonder echt mn eigen gevoel te uiten, vooral vanuit andermans verwachtingen, en draaide mn hoofd overuren door menig hersenspinsels. Niet alleen bezighoudend met mn eigen gedachten, maar ook wat anderen dachten, zouden denken, over mij dachten, etc. Doodvermoeiend en niet geheel opbeurend.


Heftige momenten en perioden zijn er geweest, waarbij mn dalen nog dieper waren dan diep, mn gedachen nog heftiger dan ooit te voren. Vooral ook, omdat ik er buitenshuis eigenlijk met niemand over kon praten. Iemand zomaar tussen neus en lippen door vertellen dat je een depressie hebt doe je niet. Het is niet dat ik me schaam, helemaal niet, maar ik hou van oprechte interesse en helaas wordt dat nowadays nog weinig getoond. Mensen zijn toch meer met hun eigen verhaal bezig dan met het verhaal van de andere. Een nadelig dingetje van het hooggevoelig zijn, want bij mij is het dus andersoms. Ik heb altijd interesse in anderen en neem die zorgen en narigheden dus ook mee in mijn eigen hoofd, om mn eigen sores dan onder te doen sneeuwen. Niet gek dat dat na jaren begint op te breken.

Ondanks dat ik er hier buiten nog met haast niemand over gesproken heb, ben ik inmiddels na maanden wel op de goede weg. Het feit dat ik mn hart heb kunnen luchten, gehoord ben, me serieus genomen heb mogen voelen, etc, heeft er voor gezorgd dat ik langzaamaan weer licht ben gaan zien. Mn wil van 'overleven' was enorm, het is misschien ook daarom dat ik ineens beste sprongen heb gemaakt. Ook zorgen de gesprekken natuurlijk voor helderheid. Helderheid voor mezelf...ik ben niet gek, ik ben niet per se anders, maar ik heb een karaktereigenschap die ik moet leren kennen. Ze heeft me inzichten gegeven waar ik zelf niet meer bij kon, door het doemdenken...ze heeft me duidelijk gemaakt dat ook ik er mag zijn, recht heb op een leuk leven, een eigen leven vooral, waarbij ik mijn eigen geluk voorop stel. Handvatten om die stappen te blijven voortdoen in de goede richting.


Inmiddels zit er meer tijd tussen de gesprekken, zie ik er zelf ook minder de nood van en ik tel de dagen niet meer af naar het volgende gesprek, toch ben ik er nog niet. Ik zit weliswaar boven de gevaren lijn (het punt van depressie), maar wel nog in de gevarenzone. Door jaren van wegwuiven is mijn emmertje totaal leeggeraakt en die zal ik nog flink moeten gaan aanvullen. De buffer vergroten tussen een tegenvallertje en meteen weer in een giga dip raken....Maar we komen er!!! Het komt goed!

Of ik ooit boordevol zelfvertrouwen kom te zitten, geen idee, of ik me nooit meer minder zal voelen, geen idee, of ik ooit optimaal mezelf zal kunnen zijn, geen idee en zo zijn er nog wel meer valkuilen van voorheen, waarvan ik geen idee heb of ik er ooit overheen zal komen. Maar eerlijk is eerlijk, dat hoeft ook niet. Ieder heeft zo zijn dingetje, maar zolang je er zelf van bewust bent en er op de juiste manier mee werkt, hoeft dat ook geen probleem te zijn.


Ik zie weer leuke dingen, geniet van de kleine dingen, laadt bewust mn batterij op wanneer het nodig is, durf voor mezelf te kiezen op sommige momenten, mn hoofd is een stuk rustig/leger en bovenal, ik durf het op zn tijd bespreekbaar te maken als ik ergens mee zit, want ik weet dat ik er ook toe doe!!

Een tijdje al liep ik met de twijfel of ik mijn verhaal zou doen. Het is een lang verhaal en zoals ik altijd ben geweest, schiet ik dan voorzichtig terug in de twijfel, is het niet te lang? Geen mensen het niet als onzin ervaren, als gezever, als aanstellerij......

Geen idee...ik vond het toch wel prettig het eens eindelijk eens op te schrijven...open kaart te spelen...het bespreekbaar te maken...het taboe misschien te doorbreken...

Diegene die het wel hebben gelezen wil ik vooral bedanken. Bedanken dat jullie de tijd hebben genomen mijn verhaal te lezen....bedanken voor het feit dat ik mijn verhaal heb mogen doen...dat mijn woorden er misschien wel toe doen...Misschien is het zelfs wel herkenbaar voor sommigen, de plezier in het leven kwijt zijn...er niet over durven te praten, er geen ruimte voor durven te geven...

Ik kan dan slechts enkel zeggen; doe het wel!!

Depressie schuilt in meer mensen dan we denken....het blijft een soort taboe en dat moet het niet zijn! Ik heb het zelf ondervinden dat depressie écht een ziekte is...eentje die juist erkend moet worden....Het is namelijk echt dat het de gedachten zijn die je op kwetsbare dipmomenten overnemen. Je bent je bewust dat het gebeurt en toch heb je er totaal geen grip op...Dat beangstigd...Gelukkig heb op op tijd voor mezelf kunnen beslissen dat ik hulp nodig had, anders weer ik niet waar ik nu was geweest.. Helaas zijn er mensen die deze kans misschien niet krijgen en dan is het te laat....

Is er het vermoeden dat iemand down is, zeg dan alsjeblieft niet
- dat het wel weer overwaait
- dat meer mensen daar wel eens last van hebben
- dat je er niet in moet blijven hangen
- dat ze t moeten negeren, want je vergroot het enkel

Geef ze een luisterend oor....laat merken dat ze er wel toe doen en geef ze vooral ruimte om iets kwijt te kunnen als dat nodig is...

Vanaf nu hoop ik mijn blog weer leven in te blazen, want het schrijven heeft me altijd wel plezier gegeven. De afgelopen maanden heb ik op serieus psychologenadvies serieus veel genaaid. Ik moest eigen tijd pakken, hele schooldagen, enkel dingen doen die me blij maakte en me energie gaven; dat was naaien! Mijn uitlaatklep....mijn creativiteit de ruimte geven.....Dus dat deed ik...en wie weet heb ik nu wel écht mijn pad gevonden in dit leven ;)


maandag 10 oktober 2016

Wederom op Adventure..

Dom, dom, dom was ik toen ik aan het einde van het voorjaar mijn schaar zette in deze super stof. Waarom? Ik knipte hem voor een net gekocht patroon (Adventure Tee), wat het probleem niet was, zij het niet dat het een sweater was en de echt frissere dagen hoogstwaarschijnlijk zo goed als voorbij. Gevolg; hij is nauwelijks gedragen.. *kijkt sip*. En ik was er toen nog wel zo blij mee...


Dat de kids gegroeid waren, stond buiten kijf. Ik zag ze omhoog gaan in de warme maandjes. Verrast hoefde ik dus niet te zijn, toen we deze trui laatst nog eens doorpasten om te zien of hij in de kast kon blijven liggen. Niet dus...De mouwen zijn wat strak, net als het lijfje. Hij zou wat langer mogen inmiddels, grr...


Een maat groter van het patroon werd uitgetekend en de stof die ik gebruikte nam ik laatst in Eindhoven mee bij het Stoffenspektakel. Mijn oog viel er direct op en de combinatie van de velen najaarskleurtjes sprak me aan. Die wilde ik wel in de kledingkast hebben. Een leuk detail zijn de wolfkoppen of silhouetten die her en der over de print staan. Ik appte manlief en vroeg of de zoon hem goedkeurde. 'Ja hoor', kreeg ik terug...Pfieuh, gelukkig!



Het donkerblauw als combikleur had ik er direct al bijgedacht en lag gelukkig thuis nog in de kast. Net als bij de eerste variant, maakte ik ook nu weer een colorblock op het rugpand. Een leuk detail, wat het geheel net even breekt.



Na (tot nu toe) het passerende wintergerief voor de zussen, was mn ventje blij dat er nu eindelijk iets voor hem vanonder mijn naaimachine rolde. 


Wel bleek dat hij ook in breedte wat gegroeid is, want voor een sweater vind ik hem eigenlijk te 'nauw' om zijn lijf heenzitten. Het patroon, wat ik zeker nog eens wil gebruiken, zal de volgende keer toch wat verbreed worden bij de panden. Voor nu een eerste winterse toptrui erbij op de plank!


Patroon: Adventure Tee van Little Kiwis Closet
Stof: van Knippie, gekocht op Stoffenspektakel

maandag 3 oktober 2016

De aftrap van een najaarsseizoen

Op moment van fabricage eigenlijk nog niet, maar inmiddels is de herfst toch wel echt ingetreden. Nu ben ik zelf niet echt een fan van deze winterperiode, al kan ik het verkleuren van de blaadjes zo aan het begin wel apprecieren. We mogen ook nog niet bepaald klagen, daar het vooral een heerlijke nazomer betrof en nu nog regelmatig een zonnetje tevoorschijn komt.



Enkele weken geleden startte ik toch eens met de garderobe voor het winterseizoen. Enkele stuks lagen al eventjes klaar, maar de foto's wilden niet gemaakt worden. Inmiddels toch enige kunnen schieten, dus eindelijk weer eens een update op het blog.




De nieuwe stoffenreeks van de samenwerking tussen Bambiblauw en Eva Mouton hebben natuurlijk geen introductie meer nodig. Ook ik liet me verleiden en o.a. dit bananenstofje wist ons huis te bereiken. Ik maakte er een eenvoudige sweater van met 3/4 mouwen naar het patroon van de kaptrui uit Stof voor Durf het Zelvers 1. Heerlijk voor de nog net niet hele koude dagen. 



Een fruittrui poseren we uiteraard bij een fruitboom. En laat nu net onze appelboom nog helemaal vol met deze rode beauties zitten! Van de week maar eens plukken om daar iets heerlijks mee te maken, hmm..




Het zebrastofje is eveneens afkomstig van Bambiblauw en wel uit de 2e Happy Nature reeks. Wij zijn hier zot van dieren én van fotoprints. Schot in de roos dus! Hij lag er al even en het juiste idee passeerde nog niet. Tot laatst ineens. Prachtige najaarskleur, dus hij moest verwerkt worden. Het patroon (en nog gratis ook) van de Simple Dress kwam boven borrelen, ideale combinatie! 




Deze moest even getest worden op speelmogelijkheden en geloof dat het goedgekeurd is!


Geloof dat ze hier hard lachte, aldus kleine muis zelf
Voor de zomer kocht ik al dit ge-wel-dige dwergenstofje bij Cas en Nina. Toen maakte ik er een zomerjurkje van (zie hier) en gelukkig hield ik nog een stuk over. Later kwamen de melange stofjes bij diezelfde Cas en Nina voorbij en de match met de paarse zag ik direct voor me! 


Ik naaide dus een rokje naar eigen patroon en voor de sweater gebruikte ik eveneens het kaptruipatroon (gevalletje; die lag er nog, net zo makkelijk). Deze keer wél met lange mouwen. Eigenlijk wil ik er ook nog een opdruk op flocken, maar hét idee is nog niet bij me opgekomen. 


Setje 1: patroon: kaptrui van SvDhZ 1
stof van bij Bambiblauw
Setje 2: patroon is de Simple Dress
stof eveneens van bij Bambiblauw
Setje 3: patroon is kaptrui uit SvDhZ
rokje eigen patroon
stof beiden van bij Cas en Nina

dinsdag 30 augustus 2016

Kruisjes gaan op sjiek

Nog 2 dagen.....en de zomervakantie is gedaan! Een heerlijke lange periode gehad dat we niks moesten, ´s ochtends op het gemak konden doen (dat zal van de week nog afzien worden, vroeg in de benen) en verder enkel zoveel mogelijk genieten.

Het waren ook weken dat ik de handen uit de mouwen stak. En wel om de begane grond hier eens grondig uit te mesten. Een auto vol naar de kringloop, enkele keren stort, het was een fijn gevoel de boel te zien opknappen. Ruimte in huis geeft mij dadelijk hopelijk ook eens rust in het hoofd.



Maargoed, nog 2 dagen dus...en stiekem kijk ik er ook wel weer naar uit, constateerde ik gister. De hele vakantie heb ik mijn naaimachientje niet aangeraakt (op een enkele keer na) en dat is lichtelijk aan het frustreren geslagen.


Één ding maakte ik wel en dat was meteen ook wel een speciaal gevalleke. Ik maakte namelijk een feestelijk topje. En niet voor zomaar een feestje, nee het was voor de trouw van mijn zus!


Afgelopen vrijdag is zij in het welbekende huwelijksbootje gestapt. De weg naar het aankleden toe ging wat stroef hier in huis, daar ik veel te onzeker ben wat wel en niet kan. Uiteindelijk toch geslaagd, op een bovenstuk voor de jongste na. In de stad had ik wel al een lange rok gevonden en eenmaal thuis, kijkende naar onze kleuren, trok ik al snel dit matchende stofje van Elvelyckan uit mijn kast.


Het patroon Miss Madeling van Mind the Whale zou ervoor gaan zorgen dat het een feestelijk geheel zou gaan worden. Eenvoudig, snel in elkaar, maar met het extraatje van het vlechtje op en top sjiek! 


Dit alles maakte ik pas vorige week en sindsdien is het toch weer gaan kriebelen aan de gang te willen. Hopelijk vind ik binnenkort de rust weer terug om er terug in te vliegen. Aan de winterstofjes ligt het niet, die liggen al in grote getale klaar *oeps*

maandag 25 juli 2016

Back to het normale leven...

En toen zat onze zalige vakantie, wederom in de prachtige Ardeche, in la douche France er alweer op. Het is vanaf vandaag zelfs zo terug naar het normale leven, dat zelfs de papa vanmorgen alweer vroeg van huis ging om te gaan werken. Spijtig hoe snel zo een super weken toch altijd zo rap voorbij gaat!


Een schuimparty!!

Maar genoten hebben we! Bekend terrein dit jaar, daar we vorig jaar ook hier neerstreken. Wederom prachtig weer en dit had ik aan zien komen door de voorspellingen thuis nauwlettend in de gaten te 






Dat was ook de reden dat ik in de week voor vertek nog vlug wat hoogzomers gerief in elkaar zette. Hier thuis hadden we dit absoluut nog niet nodig en dus ontbrak er nog wat in de kledingkasten. Met drie kids is er nauwelijks tegenop te naaien, dus helaas waren niet al mijn plannen voor deze zomer uit te voeren en blijf ik (wederom *oeps*) met zomerstofjes zitten.





Tijd om er foto's van te trekken ontbrak, net als het zonnige weer, waar deze stuks natuurlijk het best tot hun recht komen. Op vakantie hebben we er gretig gebruik van gemaakt en trok ik dus ook de nodige foto's voor thuis op de blog *smile*

 

 


Ik zie nu, bij het doorspeuren van de foto's dat niet eens alle stuks op de foto staan. Oeps..wordt vervolgd :)

De gebruikte patronen zullen wellicht herkend zijn:
- Fjara tank van Pienkel
- Gloria top van Emma en Mona
- jurkje Miss Madeline van Mind the wale
- Hemdje van het patroon van Van Katoen
- rokje tekende ik zelf